De onzichtbare stad

1. Hoog Catharijne binnengedrongen, via de roltrappen in de V&D naar de bovenste etage, door het restaurant heen, naar de rand van het dakterras.

2. Daar staat we dan. De visuele hectiek hebben we achtergelaten. We kijken tegen de Dom aan. We bevinden ons op gelijke hoogte. We kijken uit over het stratenpatronen. Het groen van de bomen golft door de stad tot in de verte bij de witte bol van het KNMI.

3. Terwijl we kijken, horen we de volgende tekst:

'In Ersilia spannen de bewoners draden tussen de hoeken van de huizen om de verhoudingen vast te leggen die de basis vormen van het leven in de stad, witte draden of zwarte of grijze of wit-zwarte, al naar gelang ze familieverhoudingen aangeven, handelsverhoudingen, gezagsverhoudingen, verhoudingen die iets vertegenwoordigen. Als er zoveel draden zijn dat je er niet meer tussen door kunt, gaan de bewoners weg: de huizen worden afgebroken alleen de draden blijven en de punten waar ze vastzitten...'*

4. We zien wat we horen. Een andere stad wordt zichtbaar op deze plek.

*uit: Italo Calvino, De onzichtbare steden (Amsterdam, zevende druk, 2001), p. 72.

Linda Pijnacker en Ruth van Andel